‘t Wordt voor Haar tijd dat het gedaan is. Gedaan met werken (note to self : morgen naar gynaecoloog bellen om verlofbriefje te vragen). Gedaan met avondschool. “Wat ? Ging Zij nog werken ?” hoor ik u al denken. Welja dus. ‘t is maar een paar uur per dag en een paar dagen per week, maar toch brengt dat de nodige portie stress en bijhorende fysieke ongemakken met zich mee. Ook die avondschool. Nu ja, we kunnen nog moelijk spreken van “avond”-school als ze daar al om 17u00 beginnen met de les, maar dat is voer voor een andere blog. Gedaan dus met de avondschool. Komt daarbij ook nog dat we uitgerekend deze week aan’t verhuizen zijn. Als er een nieuw huis gevonden is, dan brengt dat vroeg of laat onherroepelijk dus een verhuis met zich mee. En daar zitten we nu middenin. Zowat alles is ongeveer ingepakt, afspraken zijn gemaakt om de kinderen morgen wat uit te besteden (die zijn nu aan hun laatste nacht in dit huis bezig), en vrienden zijn opgetrommeld om een handje te komen toesteken. Ook dat zorgt nog eens voor extra stress. En om het plaatje compleet te maken zitten we met de buikgriep in huis. Ik heb het vorige week al mogen meemaken, Kind 2 was de volgende, Kind 1 heeft het nu zitten en blijkbaar begint het bij Haar nu ook wat. Weeral een portie extra stress. Al die extra stress-factoren hebben zich vandaag samen gemanifesteerd in een golf van weeën, die blijkbaar dermate verontrustend was, dat Ze onmidddellijk instemde met mijn voorstel om toch eens op controle te gaan en aan de monitor te gaan liggen. Dat hebben we dus gedaan. Hartslag van het babytje lag rond de 180-190, vrij hoog dus. De pauzes tussen twee weeën door was nooit minder dan 7-8 minuten, dat viel blijkbaar nog redelijk mee. Een paar uur later hebben we nog een half uurtje aan de monitor gehangen, en toen was de hartslag van het kindje toch al wat gezakt naar 150-160, wat aanvaardbaar was. En zo zijn we dus terug thuis. Gelukkig maar. Want op 35 weken doen ze niets meer om eventuele weeën af te remmen. Als het moet komen, dan komt het. Niets aan te doen. Maar op 35 weken houden ze het kindje toch nog even bij de prematuurtjes, en dat is ook niet zo’n fantastisch vooruitzicht. ‘t Wordt dus ook tijd dat de verhuis gedaan is, en dat alles terug weer een beetje in de plooi kan vallen. Kom. Nog even doorbijten, en dan kunnen we terugkijken op een van de meest hectische periodes van ons leven. Want zeg nu zelf : wie haalt het nu in zijn hoofd om te gaan verhuizen als je 35 weken zwanger bent van je vierde kind ? Nee, dat is van het goede teveel.
