Daar zijn ze dan. Niet naast te kijken. Twee dikke, duidelijke roze strepen. Dat is nu de vierde keer dat we die van dichtbij hebben gezien. Of nee, de vijfde keer, want voor kind 1 hebben we nog eens twee roze streepjes gezien. Toen lang niet zo duidelijk, en een paar weken later was er dan ook helemaal niks meer. Even een dipje, dat we snel te boven kwamen. Door het zien van ons eerste echte koppel dikke roze strepen. En negen maand later was kind 1 er. Volledig gepland, absoluut welkom en we wisten toen al dat het zeker niet de laatste zou zijn. Na tien maand : weer twee roze strepen. Dolgelukkig waren we toen. Alhoewel. Er waren wat twijfels en vragen of we niet te snel van stapel liepen. Kwamen kind 1 en kind 2 niet te snel achter elkaar ? Maar nee, “dan hebben ze veel aan elkaar” hoor ik ons nog denken. Weer negen maand later. Kind 2 komt er bij. Twee mooie, gezonde kinderen. Wat kan een mens zich nog meer wensen ? Wel, het antwoord kwam twintig maand later : toen werden we voor de derde keer geconfronteerd met de twee roze strepen. Een mens zou bijna gaan denken dat we meedoen in een kraam waar het “altijd prijs, altijd gewonnen” is. Ach. Tussen kind 1 en kind 2 zitten 19 maanden. Tussen kind 2 en kind 3 zitten 29 maanden. Dat was toch wel leuker, omdat kind 2 toch al meer kon toen kind 3 er bij kwam. Lopen bijvoorbeeld. En al bijna zelf op het potje gaan. Bijna. Als de goesting er ook was.
“En, komt er nog een vierde ?” hoor ik iedereen nog vragen tijdens de eerste maanden en op het doopfeest. Ons antwoord varieerde toen meestal van “Bwa, we zien wel, eerst eens zien wat dat geeft met drie” tot “Nee, drie is genoeg, ons huis is trouwens vol”.
De laatste maanden hadden we voor onszelf de knop toch definitief omgedraaid. Het zou bij drie blijven. Alles begon net in z’n plooi te vallen. Er werd stilaan uitgekeken naar een nieuw huis, omdat we beseften dat 3 slaapkamers op termijn wel wat krap zou worden in een gezin met 3 kinderen. Fast-forward naar vandaag. Kind 3 is nu 21 maanden. En vandaag hebben we dus voor de vierde keer twee dikke roze strepen gezien. Dat betekent dat kind 4 er aan zit te komen. Gepland ? Nee, absoluut niet. Welkom ? Laten we zeggen dat we even naar de kelder moeten om een grote steeksleutel te gaan halen om de knop die al zo vastgeroest was terug om te draaien. We hadden een redelijk goed beeld van de toekomst voor de volgende 3-4 jaar in ons hoofd, en daar is nu wel een en ander tussengekomen. En uiteraard brengen die 2 roze strepen heel wat vragen met zich mee. Vooral eigenlijk van praktische aard. Nu moeten we wel verhuizen. En wat met de auto, die zal binnenkort wel te klein geworden zijn. En wat met jobs ? En misschien op iets kortere termijn : hoe gaan we het vertellen aan onze naasten ? En hoe gaan zij reageren ? En wanneer gaan we het vertellen ? Want het is nog zo pril.
Ach, de roze strepen liegen er niet om, ze zijn er, we mogen daar niet blind voor zijn. We moeten onszelf er nog even over zetten, en dan zullen de antwoorden wel vanzelf komen.
Maar maandag bel ik met de uroloog, voor een vasectomie.
