van drie naar vier

We waren net quasi geïnstalleerd in het nieuwe huis, en nog geen 2 weken na de verhuis, en dus ook een week of twee te vroeg, besloot Kind4 dat het dus stilaan tijd was om ter wereld te komen.  In het holst van de nacht maakte Zij me wakker : het water was gebroken.  Dat betekent dus een tripje richting ziekenhuis.  De grootouders werden uit hun bed gebeld om bij de kinderen te blijven, en omstreeks 4u30 stonden we op de verlosafdeling.  We kwamen blijkbaar net na een drukke periode, en het was er dus al bij al redelijk rustig.  De weeën kwamen eerst maar traag op gang, maar al snel werden ze heviger en frequenter.  Ze heeft dan ook volledig terecht om een peridurale verdoving gevraagd.  Die heeft goed gewerkt, want Ze had nog nauwelijks pijn, maar toch nog genoeg gevoel om te weten wanneer de weeën kwamen.  Rond 9u50 was het dan zo ver.  Kind4 is geboren.  Kind2 is superblij met zijn broer, want “anders is het niet eerlijk”.  Alles is vlot verlopen.  We denken dat dat deels ook te maken heeft met het feit dat het niet onze eerste keer was natuurlijk; omdat we wisten wat we nog konden verwachten waren we redelijk “ontspannen”, en dat heeft blijkbaar geholpen.  De vroedvrouwen van dienst vonden ook dat we redelijk “rustig” waren.

Heel die bevalling en de onmiddellijke aanloop daar naartoe is weeral zo’n moment waar je als papa redelijk “machteloos” aan de kant staat toe te kijken.  Je bent er wel natuurlijk, maar veel meer dan eens een kersepitje gaan opwarmen en Haar aanmoedigen en zeggen dat ze goed bezig is kan je eigenlijk niet doen.

En dan is er weer dat moment van opluchting : hij is er.  Met alles erop en eraan.  Weeral een wonder, een mirakel.  We hebben voor de vierde keer de lotto gewonnen.  En meteen is alles weer zo klein en zo fragiel.  En tegelijk zijn de 3 oudste kinderen ineens véél groter.  Vooral Kind3 eigenlijk.  Met haar 2,5 was ze tot eergisteren de jongste van de bende.  Maar daar is nu dus een eind aan gekomen met de komst van haar nieuwe broertje.  Opvallend ook te zien hoe verschillend de grote zussen reageren ten opzichte van grote broer.  Wanneer de grote zussen hun kleine broer om debeurt willen strelen en vasthouden en een kusje geven, is grote broer verstoppertje aan het spelen met de neefjes, of manieren aan het uitvinden om op en af Haar bed te klimmen, daarbij al dan niet gebruik makend van de beugel die boven haar bed hangt.  Maar diep vanbinnen is hij wel fier hoor, op zijn kleine broer.  Zijn eerste reactie was een kort maar krachtig ‘Joepie’ !

Nog een paar dagen en Ze komen thuis.  Ik kijk er alvast naar uit.

‘t Wordt voor Haar tijd dat het gedaan is.  Gedaan met werken (note to self : morgen naar gynaecoloog bellen om verlofbriefje te vragen).  Gedaan met avondschool.  “Wat ?  Ging Zij nog werken ?” hoor ik u al denken.  Welja dus.  ‘t is maar een paar uur per dag en een paar dagen per week, maar toch brengt dat de nodige portie stress en bijhorende fysieke ongemakken met zich mee.  Ook die avondschool.  Nu ja, we kunnen nog moelijk spreken van “avond”-school als ze daar al om 17u00 beginnen met de les, maar dat is voer voor een andere blog.  Gedaan dus met de avondschool.  Komt daarbij ook nog dat we uitgerekend deze week aan’t verhuizen zijn.  Als er een nieuw huis gevonden is, dan brengt dat vroeg of laat onherroepelijk dus een verhuis met zich mee.  En daar zitten we nu middenin.  Zowat alles is ongeveer ingepakt, afspraken zijn gemaakt om de kinderen morgen wat uit te besteden (die zijn nu aan hun laatste nacht in dit huis bezig), en vrienden zijn opgetrommeld om een handje te komen toesteken.  Ook dat zorgt nog eens voor extra stress.  En om het plaatje compleet te maken zitten we met de buikgriep in huis.  Ik heb het vorige week al mogen meemaken, Kind 2 was de volgende, Kind 1 heeft het nu zitten en blijkbaar begint het bij Haar nu ook wat.  Weeral een portie extra stress.  Al die extra stress-factoren hebben zich vandaag samen gemanifesteerd in een golf van weeën, die blijkbaar dermate verontrustend was, dat Ze onmidddellijk instemde met mijn voorstel om toch eens op controle te gaan en aan de monitor te gaan liggen. Dat hebben we dus gedaan.  Hartslag van het babytje lag rond de 180-190, vrij hoog dus.  De pauzes tussen twee weeën door was nooit minder dan 7-8 minuten, dat viel blijkbaar nog redelijk mee.  Een paar uur later hebben we nog een half uurtje aan de monitor gehangen, en toen was de hartslag van het kindje toch al wat gezakt naar 150-160, wat aanvaardbaar was.  En zo zijn we dus terug thuis.  Gelukkig maar.  Want op 35 weken doen ze niets meer om eventuele weeën af te remmen.  Als het moet komen, dan komt het.  Niets aan te doen.  Maar op 35 weken houden ze het kindje toch nog even bij de prematuurtjes, en dat is ook niet zo’n fantastisch vooruitzicht.  ‘t Wordt dus ook tijd dat de verhuis gedaan is, en dat alles terug weer een beetje in de plooi kan vallen.  Kom.  Nog even doorbijten, en dan kunnen we terugkijken op een van de meest hectische periodes van ons leven.  Want zeg nu zelf : wie haalt het nu in zijn hoofd om te gaan verhuizen als je 35 weken zwanger bent van je vierde kind ?  Nee, dat is van het goede teveel.

Ze heeft net bericht gekregen dat alles in orde is.  Dat valt weeral mee !

En plots beseffen we weer hoeveel geluk we hebben gehad de vorige 3 keer.  Zij is gisteren nog eens op controle geweest bij de gynaecoloog.  Blijkt dat er een mogelijkheid is tot zwangerschapsdiabetes.  Volgende week gaat Ze terug voor een uitgebreidere test die een betere diagnose toelaat.  Op zich is op korte termijn het grootste risico dat nummer 4 wat teveel gewicht heeft.  We zitten nu ongeveer een week voor op schema qua gewicht.  Dat zijn op zich geen geweldig grote problemen, maar dat kan mogelijk voor een moeilijkere bevalling zorgen.

Op iets langere termijn schijnt dat Zij 50% kans heeft om op latere leeftijd diabetes type II te ontwikkelen.  Iets waar ik me toch even in moet verdiepen, omdat ik er te weinig van af weet.

Stel dat volgende week de diagnose inderdaad blijft op zwangerschapsdiabetes, dan zou het kunnen dat Ze een dieet moet volgen.

Uiteraard zijn er veel ergere gevallen, en hebben wij dus tot hier toe al enorm veel geluk gehad.  Daar zijn we ons ten volle van bewust.  Als papa is het nog maar eens een bewustmaking van het feit dat je er eigenlijk maar voor spek en bonen bij staat tijdens die 9 maanden.  Terwijl Zij volop in contact staat met die kleine moet ik me voorlopig tevreden stellen met af en toe eens een hand op Haar buik te leggen en een duwtje te voelen.  Dat is het dan.

Ach kom.  Nog 8 weken en dan is het zo ver.  Dan kan ik Kind4 ook beginnen ontdekken.  En toch, hopelijk kunnen we het nog 8 weken trekken.

En zo zijn we ondertussen al 31 weken ver.  Niet te doen!  Binnen een week of 9 is Kind4 er al!  Ondertussen beginnen voor Haar de fysieke ongemakken stilaan toe te nemen : wegens dikke buik niet meer zo comfortabel kunnen slapen, licht slapen in’t algemeen, niet meer zo goed kunnen bukken, pijn bij het autorijden als gevolg van een bekken-instabiliteit hebben we ons laten vertellen, en gewoon snel moe zijn.

O ja, en binnen een week of 5 moeten we verhuisd zijn.  Ook dat nog.

Ja, 2009 is voor ons duidelijk wel het jaar van de Grote Veranderingen…

Zo. 2009 is goed ingezet. Tijd voor een overzicht van de vragen die op ons afkwamen en ondertussen min of meer opgelost zijn.

• Een groter huis.  Dat komt in orde.  Papieren zijn vorige week getekend bij de notaris.  Binnen een week of  zes krijgen we de sleutel en dan hebben we twee weken om te verhuizen.  Ja, dat is inderdaad nog voor de bevalling.  Zij zal dan 8 maand ver zijn.  Het zal moeilijk worden voor Haar om niet te veel mee te doen, maar dat gaat (naar ‘t schijnt) ook.

• Een grotere auto.  Dat komt ook in orde, al zijn er nog enkele parameters die nog niet bekend zijn, maar daar komt normaal gezien in de loop van deze week meer duidelijkheid over.

• Meter/Peter.  Is geregeld.

• Naam.  We hebben een short-list.  2-3 namen staan er nog op.  Knoop-haktijd is bijna daar.

• Geboortekaartje.  Kind1 heeft een mooie tekening geschilderd die we willen gebruiken in het ontwerp van het geboortekaartje.  De drukker waar we de vorige 3 geboortekaartjes hebben laten drukken stopt met geboortedrukwerk, maar we hebben een andere drukker gevonden.  Die van onze trouwkaartjes

• Geboortelijst.  Daar gaan we dit weekend verder aan werken.

• Vasectomie.  Check.  De kraan is toe.  Omwille van liesbreuk iets langer geduurd dan gepland,maar ‘t is er gisteren dan toch van gekomen.  Qua ongemak valt het wel mee, binnen enkele weken kan ik laten testen of het resultaat volgens verwachtingen is.  Maar voorlopig valt het dus goed mee.  Veel beter dan die dubbele liesbreukoperatie.

Er staan ons dus toch nog wel wat drukke weken/maanden voor de boeg.  Maar dat gaat allemaal lukken.  Dat kan niet anders .

Blij waren ze, de beide meters. Verrast ook natuurlijk, maar ze vonden het alletwee wel leuk. En wij zijn daar ook tevreden mee. Eigenlijk lag het zo voor de hand dat we er bijna overkeken, maar eigenlijk was dit wel de beste oplossing denken we. Wat zeg ik – dat weten we wel zeker.

‘t Is natuurlijk ook een leuk pakje om te krijgen onder de kerstboom

Deze week voor het eerst mee naar de gynaecoloog geweest.  Niet echt voor het eerst natuurlijk, maar wel voor het eerst in deze zwangerschap.  Vermits we al 24 weken ver zijn, was alles mooi te zien.  Kind 4 ligt momenteel in stuit, en was zich precies wat aan’t krabben.  Grappig om zien allemaal.

Ook leuk hoe de andere kinderen erop reageren.  Kind 1 wilt uiteraard opnieuw een zusje, Kind 2 wilt graag een broertje, want “anders is het niet eerlijk” !  En Kind 3 houdt het voorlopig op “mij ook baby !”.

De peter-meter kwestie is ondertussen ook opgelost.  Heel simpel.  We gaan geen peter-meter doen voor Kind 4.  Nee, Kind 4 zal 2 meters hebben.  En waarom ook niet ?  Moet absoluut kunnen.

Nu nog suikerbonen of een alternatief.  En geboortekaartjes (o ja, de drukker die de vorige 3 geboortekaartjes heeft gedaan, wilt dat niet meer doen wegens teveel ander werk).  En geboortelijst.  En de verhuis verder voorbereiden.  En nog kerstcadeau’s kopen. En en en…

Deze ochtend voor de eerste keer Kind 4 gevoeld.  Een voetje, denk ik.  Eén keer maar, maar wel heel duidelijk.  Doet toch weer deugd, eigenlijk.  Als (toekomstige) papa maakt dat eerste contact alles wel meteen weer een stuk concreter.  Als (toekomstige) mama ben je vanaf dag 1 betrokken, en voel je (van horen zeggen toch) je lichaam evolueren.  Als man is dat natuurlijk niet.  Je ziet alleen hoe je vrouw onder invloed van allerlei hormonale schommelingen in’t begin vooral emotioneel maar na een tijdje ook lichamelijk wat begint te veranderen.  Tot dat het punt daar is, iets meer dan halfweg meestal, waarop je als man ook het kleine mirakel kan voelen.

Haar buik begint nu ook heel goed zichtbaar te worden voor de buitenwereld.  De meeste mensen in onze omgeving wisten het ondertussen al.  En mensen uit de ruimere kennissenkring kunnen er nu ook niet meer naastkijken.  Iedereen wenst ons natuurlijk proficiat, en sommigen vragen zich dan af of we dat zien zitten.  Omdat we er eigenlijk ook niet geheel bewust voor gekozen hebben is dat een terechte vraag.  Maar om niet aan de “ruimere kennissenkring” het hele verhaal te moeten doen hou ik het dan meestal op “‘Tuurlijk!” of “Dat komt allemaal in orde.”.  En komt het écht in orde ?  Tuurlijk.  Dat zien we wel.  Geen twijfel mogelijk.

Zo.  De eerste 20 weken zitten erop.  Dat betekent dat we zowat halfweg zijn.  Ondertussen weten we ook al wat het gaat worden.  Ja, ‘t is er maar eentje, dat wisten we al even.  Kind 1 wilt nog een zusje.  En Kind 2 wilt uiteraard een broertje.  Toen we laatst bij vrienden naar hun derde boreling gingen kijken, zag ik toch precies een klein beetje een jaloerse blik in de ogen onze tweede : “Wow, die heeft een broertje gekregen !”.

Zij ziet er geen graten in om het wereldkundig te maken.  Ik vind dan weer dat we het niet anders moeten doen dan de vorige 3 keren.  Toen wisten wij ook altijd wat het zou worden, maar we hebben dat geprobeerd voor ons te houden.  En dat is toen goed gelukt.  Als we het nu al zouden vertellen aan de kinderen, dan denk ik dat binnen de kortste keren de hele wereld het weet.  En dan is er natuurlijk niets spannends meer aan.

Wij willen het gewoon weten puur om praktische redenen.  Niet dat we curieus zijn hoor, nee, zo zijn we niet .  Enkel praktische redenen dus.  Zoals daar bijvoorbeeld zijn : een naam.  Een geboortekaartje.  Kleedjes klaarleggen.  Eventueel een geboortelijst(je) leggen. Kortom : praktische zaken dus.  Plus dat ik vind dat je toch al wat meer kunt “wennen” aan Kind 4 als je er al een geslacht en dus een naam op kan plakken.  En dat is ook een belangrijke stap in het acceptatieproces vind ik.  Waar we trouwens al behoorlijk ver in gevorderd zijn.  Bepaalde stappen in het zwangerschapsproces zullen nu wel wat anders uitdraaien denk ik.  Vooral ook omdat de verhuis zowat een maand voor de uitgerekende datum gepland is.  Qua nestdrang zal dat wel problematisch worden.  Ik zal er ook goed op moeten toezien dat Zij zich niet teveel inlaat met de verhuis.  Al is dat natuurlijk moeilijk.  Maar dat gaat ook. Naar ‘t schijnt toch…